Μαργαρίτα Χρυσάκη: Από την ανεργία της Ελλάδας στα γραφεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Κέλλυ Φαναριώτη, Huffington Post

Margarita-Schultz

Έμαθα τυχαία την ιστορία της Μαργαρίτας από έναν φίλο που την είδε στην τηλεόραση. “Σημείωσα το όνομα της επειδή είναι νέα δημοσιογράφος και μπορεί να σε ενδιαφέρει να της μιλήσεις”, μου είπε.

Έτσι κι έγινε. Αφού άκουσα για το ταξίδι της από την ανεργία στη δουλειά των ονείρων της, τη βρήκα στο Facebook, ανταλλάξαμε μερικά μηνύματα και μετά μιλήσαμε στο Skype για παραπάνω από μία ώρα.

Η Μαργαρίτα, έχοντας ολοκληρώσει τις προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές της στις πολιτικές επιστήμες, ξεκίνησε να ψάχνει για δουλειά στην Ελλάδα το 2014. Επειδή, όπως μου είπε, υπήρχε τρομερή ανάγκη για επιβίωση, έψαχνε για οποιαδήποτε δουλειά κι όχι μόνο για κάτι που ταιριάζει με τα προσόντα της.

“Επί έντεκα μήνες δεν έβρισκα τίποτα. Έστελνα βιογραφικά κάθε μέρα σε κάθε αγγελία που έβλεπα. Προσέγγισα επίσης τους καθηγητές που είχα στο πανεπιστήμιο, για να τους ρωτήσω μήπως μπορούσαν να με βοηθήσουν, αλλά μάταια.”

Ο χρόνος κυλούσε και η ανάγκη εύρεσης εργασίας μεγάλωνε. Οι αιτήσεις που έστειλε για δουλειά ως καθαρίστρια ή πωλήτρια σε καταστήματα ρούχων δεν είχαν καμία απολύτως ανταπόκριση.

“Πήγα σε ένα κατάστημα ρούχων στο κέντρο της Αθήνας να αφήσω το βιογραφικό μου και ο υπεύθυνος με ‘συμβούλεψε’ να αφαιρέσω τα πτυχία μου προκειμένου να βρω πιο εύκολα δουλειά, γιατί αλλιώς οι εργοδότες θα έπρεπε να πληρώσουν έξτρα για κάποιον με πανεπιστημιακές σπουδές”, προσθέτει.

Καθώς δεν υπήρχαν άλλες επιλογές στην Ελλάδα, η νεαρή κοπέλα ξεκίνησε να στέλνει αιτήσεις στο εξωτερικό. Στο τέλος έγινε δεκτή από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ανάμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες υποψήφιους, και μετακόμισε στις Βρυξέλλες όπου ξεκίνησε μια καινούργια ζωή.

“Την αγαπάω την Ελλάδα, αλλά κανείς εκεί δεν με βοήθησε. Το να εγκαταλείψω τη χώρα μου ήταν μονόδρομος, όχι επιλογή”.

Η νέα της ζωή στις Βρυξέλλες άρχισε με μια δουλειά που της προσέφερε ικανοποιητικό μισθό, πολύ παραπάνω από τον κατώτατο μισθό των 490 ευρώ στην Ελλάδα. Πέρα από το κομμάτι της δουλειάς της, της δόθηκαν πολλές ευκαιρίες να αναπτύξει δεξιότητες που δεν είχε φανταστεί ότι έχει, καθώς και να γνωρίσει διακεκριμένς προσωπικότητες διεθνούς κύρους.

Ένας από αυτούς είναι ο θρυλικός Αλεξέι Λεόνοφ, ο πρώτος άνθρωπος που περπάτησε στο διάστημα, στις 18 Μαρτίου 1965. “Πάντοτε με ενδιέφερε το διάστημα και οι πολιτικές που σχετίζονται με το διάστημα. Οπότε, ένας Βρετανός εκδότης με κάλεσε να το δοκιμάσω. Πήγα, και μετά από αρκετά προβλήματα κατάφερα να του πάρω συνέντευξη. Ήταν μια ιστορική στιγμή για μένα.”

Margarita-Leonov

Απελπισμένοι Έλληνες ζητούν τη βοήθεια της 

Προτού επικοινωνήσω μαζί της, είδα το απόσπασμα της τηλεοπτικής εκπομπής “Τώρα ό,τι συμβαίνει”, όπου εμφανίστηκε. Αφού εξήγησε στην κάμερα τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην Ελλάδα και τις ευκαιρίες που της δόθηκαν στις Βρυξέλλες, είπε, απευθυνόμενη στους τηλεθεατές, ότι οποιοσδήποτε θέλει βοήθεια μπορεί να τη βρει στα κοινωνικά δίκτυα απλά πληκτρολογώντας το όνομα της.

“Δεν περίμενα να μου στείλει κανείς. Ήταν 8 το πρωί και σκεφτόμουν ότι ο περισσότερος κόσμος ήταν καθ’ οδόν για τη δουλειά του ή κοιμόταν. Πήγα στο σουπερμάρκετ κι όταν επέστρεψα σπίτι βρήκα 400 friend requests στο Facebook και πολλά μηνύματα που αυξάνονταν καθώς περνούσε η ώρα.”

Η περίπτωση που τη σόκαρε ήταν ενός οδοντίατρου 62 ετών, που δεν είχε δουλειά στην Ελλάδα και έψαχνε τρόπους να φύγει στο εξωτερικό για να επιβιώσει. “Έλαβα πάρα πολλά μηνύματα από όλες τις ηλικίες. Είναι πολύ λυπηρό όλο αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα.”

Στα χρόνια της οικονομικής στέρησης, λιτότητας και ανεργίας, το μεγαλύτερο εξαγώγιμο προϊόν της χώρας είναι το επιστημονικό δυναμικό της. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν σε ένα συνέδριο στο Ελληνοαμερικάνικο Εμπορικό Επιμελητήριο, από το 2008 έως το 2016 γύρω στους 450.000 ανθρώπους έφυγαν από την Ελλάδα για να βρουν εργασία στο εξωτερικό.

Η τρέχουσα κατάσταση φέρνει στο μυαλό εικόνες του περασμένου αιώνα, όπου εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες επιβιβάζονταν σε πλοία με προορισμό την Αμερική και την Αυστραλία, προκειμένου να βρουν ένα καλύτερο μέλλον.

Δεν ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που κατηγορούν εκείνους που έφυγαν επειδή δεν έκατσαν να πολεμήσουν για την πατρίδα τους. Αντιθέτως, τους υποστηρίζω και με την πρώτη ευκαιρία θα κάνω κι εγώ το ίδιο. Όχι επειδή δεν νοιάζομαι για τη χώρα μου αλλά επειδή η χώρα μου με διώχνει μακριά με κάθε τρόπο…

 

0 Comments

You can be the first one to leave a comment.

Leave a Comment